Factor VII

فاکتور انعقادی VII آنزیمی از نوع سرین پروتئاز انسانی است که در آبشار انعقادی خارجی که منجر به لخته شدن خون می شود ، نقش دارد. هنگامی که آسیب عروقی وجود دارد ، فاکتور بافتی (TF) آزاد می شود که پس از آن با فاکتور VII تداخل می کند و منجر به تشکیل کمپلکس فعال VIIa می شود. سپس فاکتور VIIa تا زمان تشکیل لخته ، فاکتورهای انعقادی را در آبشار فعال می کند. فاکتور VII یک سرین پروتئاز وابسته به ویتامین K سنتز شده در کبد است، جزئی از مسیر انعقاد خارجی است و توسط زمان پروترومبین (PT) اندازه گیری می شود. نیمه عمر زیستی پلاسمایی فاکتور VII در حدود 3 تا 6 ساعت است. کمبود این فاکتور در افراد مستعد منجر به خونریزی می گردد. بیماری کبد، کمبود ویتامین K، و ضد انعقاد وارفارین می تواند باعث کاهش فعالیت فاکتورVII گردد. افراد هتروزیگوت به طور کلی سطح فعالیت 50٪ ≥ را دارا می باشند. افراد هموزیگوت معمولاً سطح فعالیت کمتر از 20 درصد دارند. نوزادان معمولا سطوح فعالیت 25٪≤ را دارا می باشند. کاربردهای بالینی: تشخیص نقص مادرزادی فاکتور VII انعقادی ارزیابی کمبود اکتسابی همراه با بیماری های کبدی، درمان با ضد انعقادی خوراکی و کمبود ویتامین K تعیین میزان ضد انعقاد وارفارین که با سطح پروتئین C مرتبط است. بررسی زمان پروترومبین طولانی شده (prolonged)

1. 1نیاز به ناشتایی نمی باشد. از مصرف داروهای ضد انعقادی از قبیل هپارین، کومادین (وارفارین)، هیرودین یا آرگاتروبان چند ساعت قبل از انجام آزماش اجتناب شود(حداقل 3 روز از اخرین دوز هپارین یا وارفارین گذشته باشد.)